Bir tanem!

Son mektubunda : “Başım sızlıyor yüreğim sersem!”

diyorsun.

“Seni asarlarsa seni kaybedersem;”

diyorsun;

“yaşıyamam!”

Yaşarsın karıcığım,

kara bir duman gibi dağılır hatıram rüzgârda;

yaşarsın,

kalbimin kızıl saçlı bacısı

en fazla bir yıl sürer yirminci asırlılarda ölüm acısı.

Ölüm bir ipte sallanan bir ölü.

Bu ölüme bir türlü razı olmuyor gönlüm.

Fakat emin ol ki sevgili;

zavallı bir çingenenin kıllı,

siyah bir örümceğe benzeyen eli

geçirecekse eğer ipi boğazıma,

mavi gözlerimde korkuyu görmek için

boşuna bakacaklar Nâzıma!

Ben, alacakaranlığında son sabahımın

dostlarımı ve seni göreceğim,

ve yalnız yarı kalmış bir şarkının

acısını toprağa götüreceğim…

Karım benim!

İyi yürekli, altın renkli,

gözleri baldan tatlı arım benim;

ne diye yazdım sana istendiğini idamımın,

daha dâva ilk adımında

ve bir şalgam gibi

koparmıyorlar kellesini adamın.

Haydi bunlara boş ver.

Bunlar uzak bir ihtimal.

Paran varsa eğer

bana fanile bir don al,

tuttu bacağımın siyatik ağrısı.

Ve unutma ki

daima iyi şeyler düşünmeli

bir mahpusun karısı.

 

Nazım Hikmet

Bursa

Hapisane